Sanaatana deva

.. Prahlaada stutih' ..

stotra-1ea73f03

Composer: Paaramparika Reads: 5

Select Script / Language: देवनागरी (संस्कृत)

ब्रह्मादय: सुरगणा मुनयोऽथ सिद्धा:

सत्त्वैकतानगतयो वचसां प्रवाहै: ।

नाराधितुं पुरुगुणैरधुनापि पिप्रु:

किं तोष्टुमर्हति स मे हरिरुग्रजाते: ॥ ८ ॥

मन्ये धनाभिजनरूपतप:श्रुतौज-

स्तेज:प्रभावबलपौरुषबुद्धियोगा: ।

नाराधनाय हि भवन्ति परस्य पुंसो

भक्त्या तुतोष भगवान्गजयूथपाय ॥ ९ ॥

विप्राद् द्विषड्‌गुणयुतादरविन्दनाभ-

पादारविन्दविमुखात् श्वपचं वरिष्ठम् ।

मन्ये तदर्पितमनोवचनेहितार्थ-

प्राणं पुनाति स कुलं न तु भूरिमान: ॥ १० ॥

नैवात्मन: प्रभुरयं निजलाभपूर्णो

मानं जनादविदुष: करुणो वृणीते ।

यद् यज्जनो भगवते विदधीत मानं

तच्चात्मने प्रतिमुखस्य यथा मुखश्री: ॥ ११ ॥

तस्मादहं विगतविक्लव ईश्वरस्य

सर्वात्मना महि गृणामि यथा मनीषम् ।

नीचोऽजया गुणविसर्गमनुप्रविष्ट:

पूयेत येन हि पुमाननुवर्णितेन ॥ १२ ॥

सर्वे ह्यमी विधिकरास्तव सत्त्वधाम्नो

ब्रह्मादयो वयमिवेश न चोद्विजन्त: ।

क्षेमाय भूतय उतात्मसुखाय चास्य

विक्रीडितं भगवतो रुचिरावतारै: ॥ १३ ॥

तद्यच्छ मन्युमसुरश्च हतस्त्वयाद्य

मोदेत साधुरपि वृश्चिकसर्पहत्या ।

लोकाश्च निर्वृतिमिता: प्रतियन्ति सर्वे

रूपं नृसिंह विभयाय जना: स्मरन्ति ॥ १४ ॥

नाहं बिभेम्यजित तेऽतिभयानकास्य-

जिह्वार्कनेत्रभ्रुकुटीरभसोग्रदंष्ट्रात् ।

आन्त्रस्रज: क्षतजकेशरशङ्कुकर्णा-

न्निर्ह्रादभीतदिगिभादरिभिन्नखाग्रात् ॥ १५ ॥

त्रस्तोऽस्म्यहं कृपणवत्सल दु:सहोग्र-

संसारचक्रकदनाद् ग्रसतां प्रणीत: ।

बद्ध: स्वकर्मभिरुशत्तम तेऽङ्‌घ्रिमूलं

प्रीतोऽपवर्गशरणं ह्वयसे कदा नु ॥ १६ ॥

यस्मात् प्रियाप्रियवियोगसंयोगजन्म-

शोकाग्निना सकलयोनिषु दह्यमान: ।

दु:खौषधं तदपि दु:खमतद्धियाहं

भूमन्भ्रमामि वद मे तव दास्ययोगम् ॥ १७ ॥

सोऽहं प्रियस्य सुहृद: परदेवताया

लीलाकथास्तव नृसिंह विरिञ्चगीता: ।

अञ्जस्तितर्म्यनुगृणन्गुणविप्रमुक्तो

दुर्गाणि ते पदयुगालयहंससङ्ग: ॥ १८ ॥

बालस्य नेह शरणं पितरौ नृसिंह

नार्तस्य चागदमुदन्वति मज्जतो नौ: ।

तप्तस्य तत्प्रतिविधिर्य इहाञ्जसेष्ट-

स्तावद्विभो तनुभृतां त्वदुपेक्षितानाम् ॥ १९ ॥

यस्मिन्यतो यर्हि येन च यस्य यस्माद्

यस्मै यथा यदुत यस्त्वपर: परो वा ।

भाव: करोति विकरोति पृथक्स्वभाव:

सञ्चोदितस्तदखिलं भवत: स्वरूपम् ॥ २० ॥

माया मन: सृजति कर्ममयं बलीय:

कालेन चोदितगुणानुमतेन पुंस: ।

छन्दोमयं यदजयार्पितषोडशारं

संसारचक्रमज कोऽतितरेत् त्वदन्य: ॥ २१ ॥

स त्वं हि नित्यविजितात्मगुण: स्वधाम्ना

कालो वशीकृतविसृज्यविसर्गशक्ति: ।

चक्रे विसृष्टमजयेश्वर षोडशारे

निष्पीड्यमानमुपकर्ष विभो प्रपन्नम् ॥ २२ ॥

द‍ृष्टा मया दिवि विभोऽखिलधिष्ण्यपाना-

मायु: श्रियो विभव इच्छति याञ्जनोऽयम् ।

येऽस्मत्पितु: कुपितहासविजृम्भितभ्रू-

विस्फूर्जितेन लुलिता: स तु ते निरस्त: ॥ २३ ॥

तस्मादमूस्तनुभृतामहमाशिषोऽज्ञ

आयु: श्रियं विभवमैन्द्रियमाविरिञ्‍च्यात् ।

नेच्छामि ते विलुलितानुरुविक्रमेण

कालात्मनोपनय मां निजभृत्यपार्श्वम् ॥ २४ ॥

कुत्राशिष: श्रुतिसुखा मृगतृष्णिरूपा:

क्‍वेदं कलेवरमशेषरुजां विरोह: ।

निर्विद्यते न तु जनो यदपीति विद्वान्

कामानलं मधुलवै: शमयन्दुरापै: ॥ २५ ॥

क्व‍ाहं रज:प्रभव ईश तमोऽधिकेऽस्मिन्

जात: सुरेतरकुले क्व‍ तवानुकम्पा ।

न ब्रह्मणो न तु भवस्य न वै रमाया

यन्मेऽर्पित: शिरसि पद्मकर: प्रसाद: ॥ २६ ॥

नैषा परावरमतिर्भवतो ननु स्या-

ज्जन्तोर्यथात्मसुहृदो जगतस्तथापि ।

संसेवया सुरतरोरिव ते प्रसाद:

सेवानुरूपमुदयो न परावरत्वम् ॥ २७ ॥

एवं जनं निपतितं प्रभवाहिकूपे

कामाभिकाममनु य: प्रपतन्प्रसङ्गात् ।

कृत्वात्मसात् सुरर्षिणा भगवन्गृहीत:

सोऽहं कथं नु विसृजे तव भृत्यसेवाम् ॥ २८ ॥

मत्प्राणरक्षणमनन्त पितुर्वधश्च

मन्ये स्वभृत्यऋषिवाक्यमृतं विधातुम् ।

खड्‌गं प्रगृह्य यदवोचदसद्विधित्सु-

स्त्वामीश्वरो मदपरोऽवतु कं हरामि ॥ २९ ॥

एकस्त्वमेव जगदेतममुष्य यत्त्व-

माद्यन्तयो: पृथगवस्यसि मध्यतश्च ।

सृष्ट्वा गुणव्यतिकरं निजमाययेदं

नानेव तैरवसितस्तदनुप्रविष्ट: ॥ ३० ॥

त्वं वा इदं सदसदीश भवांस्ततोऽन्यो

माया यदात्मपरबुद्धिरियं ह्यपार्था ।

यद्यस्य जन्म निधनं स्थितिरीक्षणं च

तद्वैतदेव वसुकालवदष्टितर्वो: ॥ ३१ ॥

न्यस्येदमात्मनि जगद्विलयाम्बुमध्ये

शेषेत्मना निजसुखानुभवो निरीह: ।

योगेन मीलितद‍ृगात्मनिपीतनिद्र-

स्तुर्ये स्थितो न तु तमो न गुणांश्च युङ्‌क्षे ॥ ३२ ॥

तस्यैव ते वपुरिदं निजकालशक्त्या

सञ्चोदितप्रकृतिधर्मण आत्मगूढम् ।

अम्भस्यनन्तशयनाद्विरमत्समाधे-

र्नाभेरभूत् स्वकणिकावटवन्महाब्जम् ॥ ३३ ॥

तत्सम्भव: कविरतोऽन्यदपश्यमान-

स्त्वां बीजमात्मनि ततं स बहिर्विचिन्त्य ।

नाविन्ददब्दशतमप्सु निमज्जमानो

जातेऽङ्कुरे कथमुहोपलभेत बीजम् ॥ ३४ ॥

स त्वात्मयोनिरतिविस्मित आश्रितोऽब्जं

कालेन तीव्रतपसा परिशुद्धभाव: ।

त्वामात्मनीश भुवि गन्धमिवातिसूक्ष्मं

भूतेन्द्रियाशयमये विततं ददर्श ॥ ३५ ॥

एवं सहस्रवदनाङ्‌घ्रिशिर:करोरु-

नासाद्यकर्णनयनाभरणायुधाढ्यम् ।

मायामयं सदुपलक्षितसन्निवेशं

द‍ृष्ट्वा महापुरुषमाप मुदं विरिञ्च: ॥ ३६ ॥

तस्मै भवान्हयशिरस्तनुवं हि बिभ्रद्

वेदद्रुहावतिबलौ मधुकैटभाख्यौ ।

हत्वानयच्छ्रुतिगणांश्च रजस्तमश्च

सत्त्वं तव प्रियतमां तनुमामनन्ति ॥ ३७ ॥

इत्थं नृतिर्यगृषिदेवझषावतारै-

र्लोकान् विभावयसि हंसि जगत्प्रतीपान् ।

धर्मं महापुरुष पासि युगानुवृत्तं

छन्न: कलौ यदभवस्त्रियुगोऽथ स त्वम् ॥ ३८ ॥

नैतन्मनस्तव कथासु विकुण्ठनाथ

सम्प्रीयते दुरितदुष्टमसाधु तीव्रम् ।

कामातुरं हर्षशोकभयैषणार्तं

तस्मिन्कथं तव गतिं विमृशामि दीन: ॥ ३९ ॥

जिह्वैकतोऽच्युत विकर्षति मावितृप्ता

शिश्नोऽन्यतस्त्वगुदरं श्रवणं कुतश्चित् ।

घ्राणोऽन्यतश्चपलद‍ृक् क्व‍ च कर्मशक्ति-

र्बह्व्य: सपत्‍न्य इव गेहपतिं लुनन्ति ॥ ४० ॥

एवं स्वकर्मपतितं भववैतरण्या-

मन्योन्यजन्ममरणाशनभीतभीतम् ।

पश्यञ्जनं स्वपरविग्रहवैरमैत्रं

हन्तेति पारचर पीपृहि मूढमद्य ॥ ४१ ॥

को न्वत्र तेऽखिलगुरो भगवन्प्रयास

उत्तारणेऽस्य भवसम्भवलोपहेतो: ।

मूढेषु वै महदनुग्रह आर्तबन्धो

किं तेन ते प्रियजनाननुसेवतां न: ॥ ४२ ॥

नैवोद्विजे पर दुरत्ययवैतरण्या-

स्त्वद्वीर्यगायनमहामृतमग्नचित्त: ।

शोचे ततो विमुखचेतस इन्द्रियार्थ

मायासुखाय भरमुद्वहतो विमूढान् ॥ ४३ ॥

प्रायेण देव मुनय: स्वविमुक्तिकामा

मौनं चरन्ति विजने न परार्थनिष्ठा: ।

नैतान्विहाय कृपणान्विमुमुक्ष एको

नान्यं त्वदस्य शरणं भ्रमतोऽनुपश्ये ॥ ४४ ॥

यन्मैथुनादिगृहमेधिसुखं हि तुच्छं

कण्डूयनेन करयोरिव दु:खदु:खम् ।

तृप्यन्ति नेह कृपणा बहुदु:खभाज:

कण्डूतिवन्मनसिजं विषहेत धीर: ॥ ४५ ॥

मौनव्रतश्रुततपोऽध्ययनस्वधर्म-

व्याख्यारहोजपसमाधय आपवर्ग्या: ।

प्राय: परं पुरुष ते त्वजितेन्द्रियाणां

वार्ता भवन्त्युत न वात्र तु दाम्भिकानाम् ॥ ४६ ॥

रूपे इमे सदसती तव वेदसृष्टे

बीजाङ्कुराविव न चान्यदरूपकस्य ।

युक्ता: समक्षमुभयत्र विचक्षन्ते त्वां

योगेन वह्निमिव दारुषु नान्यत: स्यात् ॥ ४७ ॥

त्वं वायुरग्निरवनिर्वियदम्बु मात्रा:

प्राणेन्द्रियाणि हृदयं चिदनुग्रहश्च ।

सर्वं त्वमेव सगुणो विगुणश्च भूमन्

नान्यत् त्वदस्त्यपि मनोवचसा निरुक्तम् ॥ ४८ ॥

नैते गुणा न गुणिनो महदादयो ये

सर्वे मन: प्रभृतय: सहदेवमर्त्या: ।

आद्यन्तवन्त उरुगाय विदन्ति हि त्वा-

मेवं विमृश्य सुधियो विरमन्ति शब्दात् ॥ ४९ ॥

तत्तेऽर्हत्तम नम: स्तुतिकर्मपूजा:

कर्म स्मृतिश्चरणयो: श्रवणं कथायाम् ।

संसेवया त्वयि विनेति षडङ्गया किं

भक्तिं जन: परमहंसगतौ लभेत ॥ ५० ॥